Kiedy smutek może być sygnałem do konsultacji ze specjalistą psychiatrą lub psychoterapeutą?

Smutek sam w sobie jest zjawiskiem naturalnym, zwlaszcza jeśli możemy odnaleźć realną przyczynę.  

Kontakt z emocjami pomaga nam sprawdzić, czego teraz potrzebujemy. 

Smutek może oznaczać potrzebę zwolnienia, refleksji, opłakania straty, czy generalnie zadbania o siebie. 

Są jednak sytuacje, w których warto potraktować smutek jak sygnał ostrzegawczy i skonsultować się ze specjalistą (psychoterapeutą lub psychiatrą).

Warto rozważyć pomoc, gdy smutek przewleka się dłużej niż 2 tygodnie i nie słabnie w tym okresie.

Gdy stan ten utrudnia codzienne funkcjonowanie, jest źródłem nasilającego się dyskomfortu – trudno wstać z łóżka, pracować, uczyć się, dbać o siebie, o bliskie relacje.

Towarzyszy mu poczucie pustki, beznadziei lub bezsensu i odbiera radość z rzeczy, które wcześniej cieszyły.

Pojawia się poczucie zobojętniania, słabnące zainteresowanie różnymi rzeczami.

Wpływa na sen i apetyt (bezsenność, nadmierna senność, brak apetytu lub objadanie się).

Łączy się z silnym poczuciem winy, niską samooceną lub ciągłym zamartwianiem się.

Gdy zauważalnie osłabieniu uległy funkcje poznawcze w tym koncentracja i pamięć.

Ważnym niedocenianym przejawem potencjalnej depresji może być również wzmożona drażliwość.

Natychmiastowej pomocy należy szukać jeśli pojawiają się myśli o śmierci lub samookaleczeniu! Wtedy konieczna jest wizyta u lekarza psychiatry. 

Nie trzeba „być bardzo chorym”, żeby iść do specjalisty. Czasem wystarczy kilka spotkań u psychologa lub psychoterapeuty, by zrozumieć, co się dzieje i poczuć ulgę. Jeśli taka forma leczenia nie pomaga warto skonsultować się z psychiatrą i rozważyć okresowe dołączenie leków do terapii. 

Pójście po pomoc to oznaka dbania o siebie, nie słabości!